Rođen je oko 1329. godine u gradu Prilepcu, kod Novog Brda. Vaspitavan je na dvoru cara Dušana, na kome je i njegov otac Pribac Hrebeljan bio carev logotet (kancelar). Za to vreme, knez Lazar je stekao visoko obrazovanje i car Dušan ga je imenovao za svoga stavilca (čuvara pečata).

Svog vernog dvoranina, car Dušan je oko 1385. godine oženio svojom rođakom Milicom, kćerkom kneza Vratka, uglednog vojskovođe poreklom iz sporedne loze Nemanjića, od potomstva Vukova, najstarijeg Nemanjinog sina.

Po smrti cara Dušana, Lazar je ostao na dvoru novog cara, Uroša. Oko 1366. car Uroš je Lazaru dodelio titulu kneza i poverio mu na upravu Pomoravlje. Po smrti cara Uroša, ubrzo posle maričke bitke, knez Lazar postaje najmoćniji velmoža na teritoriji bivšeg carstva.

Pošto je imao dosta ženske rodbine uspeo je da oko sebe okupi moćne saveznike. Sestru Draginju udao je za čelnika Musu, gospodara rudarskog kraja  oko kopaonika, grada i župe Brvenik, ćerku Maru za Vuka Brankovića, a dve mlađe kćeri za Đurđa Stracimirovića balšića (Jelenu) i Nikolu Gorjanskog Mlađeg (Teodoru).
Svestan konstantne pretnje od turaka, knez Lazar odlučuje da svoj dvor izgradi na severu, daleko od glavnih pravaca nadiranja turske vojske. Izabrao je Kruševac. Najverovatnija godina završetka gradnje je 1373. mada je grad i kasnije dograđivan. Ukupna gradnja, trajala je oko dve godine.

Leta, 1389. godine, knez Lazar, na čelu svoje voske polazi u odlučujući boj, čuvenu bitku na Kosovu.

“Pođimo, braćo i čeda, pođimo u podvig koji je pred nama, ugledavši se na nagradodavca Hrista. Smrću poslužimo dužnosti, prolijmo krv našu, iskupimo život smrću i dajmo udove naših tela nepoštedno za čast i otačastvo naše, a Bog će se svakako smilovati na ostatke naše i neće istrebiti do kraja rd i zemlju našu.”

Bitka se odigrala 28. VI 1389. godine na polju Kosovu. Tokom bitke, Turci su uspeli da zarobe i pogube kneza Lazara.

Izvor: Istorija Krusevca 137-1941 Buda Ilic

Rodjen je u Kruševcu, 16. januara 1857, preminuo u Beogradu 28. oktobra 1923. Član Radikalne stranke i jedan od njenih najistaknutijih lidera, autor nacrta Ustava.

- 29. maja 1903. do 16. maja 1905 – Ministar unutrašnjih dela
- 17. aprila 1906. do 30. maja 1907 – Ministar unutrašnjih dela
- 11. februara 1909. do 8. maja 1912 – Ministar finansija
- 12. septembra 1910. do 25. juna 1911 – Zastupnik ministra unutrašnjih dela
- 30. avgusta 1912. do 22. novembra 1914 – Ministar unutrašnjih dela
- 10. juna 1917. do 20. decembra 1918 – Ministar finansija
- 3. novembra do 7/20. decembra 1918 – Zastupnik ministra inostranih dela
- 20. decembra 1918. do 16. avgusta 1919 – Predsednik prve vlade Kraljevine SHS
- 19. februara do 17. maja 1920. – Predsednik vlade

Rođen je 1. aprila 1924. godine u Kruševcu. Završio je gimnaziju u Kruševcu, a zatim upisao veterinu u Beogradu.

Član Dramskog studija Radio Beograda postaje 1946. godine, a član je i Savremenog pozorišta u Beogradu od 1951. do 1977. godine.

Glumio je u ogromnom broju filmova (25) i serija (32), među kojima su najpoznatiji:

Vruć vetar
Kamiondžije
Ljubav na seoski način
Servisna stanica

Od nagrada, dobio je:

1974. Sterijina nagrada
1977. Sedmojulska nagrada
1991. Nušićeva nagrada za život i delo

Kao i mnogo drugih…

Čkalja je umro 20. oktobra 2003. godine u Beogradu.

Kao verovatno najpoznatiji glumac iz Kruševca, sramota je grada da ne postoji ulica koja nosi njegovo ime.

U kruševačkom pozorištu nastupao je već u srednjoj školi, upisao je geologiju, a zatim na Akademiji za pozorišnu umetnost glumu.

Kao profesionalni glumac, karijeru počinje 1951 u Beogradskom dramskom pozorištu. Bio je i stalni član Ateljea 212 tokom desetak godina, ali se na kraju vratio u Beogradsko dramsko.

Imao je veoma raznovrsnu karijeru, pored glume, a iza sebe je ostavio preko 130 pozorišnih gluma, 13 filmova, 30 drama i 20 serija, vodio je i radio emisije, snimao ploče, nastupao na raznim festivalima…

Ostaće naročito upamćen po izuzetnom nastupu u seriji “Pozorište u kući”

Nagrade:

Zlatni mikrofon
Sterijina nagrada
Oktobarska nagrada
Dobričin prstena

Rođen je 7.aprila 1934. u Kruševcu. Studirao na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju u Beogradu, a diplomirao  1956.godine.

Glumačku karijeru započeo je u  Narodnom pozorištu, zatim u pozorištu “Boško Buha”da bi najzad došao do “Atelja 212”, gde ostaje do smrti. Iz tog perioda ostaće upamćen po serijama:

Kartoteka
Kralj Ibi
Kafanica, sudnica, ludnica
Rado ide Srbin u vojnike
Maratonci trče počasni krug
Radovan III
Ožalošćena porodica
Čudo u Šarganu
Svečar

Igrao je u više filmova:

Bokseri idu u raj
Ko to tamo peva
Majstor i Margarita
Ali svakako ostaje upamćen kao Pera Mitić, prodavac karanfila u filmu Davitelj protiv davitelja. Snimio je ukupno 26 filmova.

Preminuo je 26.03.1993.

Rođena je 1926. godine u Kruševcu. Bila je prvakinja Beogradskog dramskog pozorišta.

Poznate uloge:

Gospođa ministarka
Sabirni centar
Poltron
Zona Zamfirova
Ivkova slava

Ipak, najveću popularnost stekla je u serijama:

Vruć vetar
Kamiondžije
Porodično blago
Srećni ljudi
Pozorište u kući (po kojoj je ostala upamćena kao Majka Vuka)
Laku noć, deco (za koju je izjavila da joj je najdraža)

Preminula je 8.novembra 2001.

Radmila Živković je rodjena u Kruševcu, 1953. Završila je  Gimnaziju. 1971. da bi kasnije upisala na Akademiju za pozorište, film i televiziju (u klasi Predraga Bajčetića), koju je završila 1975.

Snimila je preko 50 filmova.

Dobitnica je prestižnih nagrada: za ulogu u filmu “Sabirni centar” dobila je “Zlatnu arenu”, za “Još ovaj put” – “Caricu Teodoru” kao i priznanje “Žanka Stokić”, za ostvarenu naslovnu ulogu u “Gospodji ministarki”.

(Izvor – Wikipedia) Stanislav Binički (Jasika kod Kruševca, 27. jul 1872 — Beograd 15. februar 1942) je bio poznati srpski kompozitor, dirigent i pedagog. Smatran je najvećim predstavnikom srpske klasične muzike.

Prva muzička znanja stekao je od Stevana Mokranjca i Josifa Marinkovića, pevajući u horu Obilić. Za vreme studija na Filozofskom fakultetu u Beogradu osniva Akademsko muzičko društvo. Zatim, posle jednogodišnjeg rada u gimnaziji u Leskovcu odlazi u Minhen, gde, između 1895. i 1899. godine, studira kompoziciju i solo pevanje. Nakon završenih studija, vratio se u Beograd, gde je učestvovao u razvoju muzičke i pedagoške delatnosti. Postaje vojni kapelnik i osniva prvi simfonijski Beogradski vojni orkestar, a 1904. i Muziku kraljeve garde kojom diriguje do 1920. Zajedno sa Mokranjcem i K. Manojlovićem osniva Srpsku muzičku školu. Bio je horovođa mnogih pevačkih društava i dirigent Narodnog pozorišta, gde je i 1920. godine osnovao Operu, čiji je prvi dirigent i direktor bio.

Od 1924. posvećuje se komponovanju, poznat je i po tome što je za svoje kompozicije koristio folklorne motive. Njegovo najpoznatije delo je, prva u srpskoj muzici, opera Na uranku, opera u jednom činu iz 1903, na tekst Branislava Nušića, koja se smatra prvom srpskom operom sa elementima narodne muzike.

Autor je većeg broja kompozicija za vojne duvačke orkestre: uvertire Iz mog zavijčaja, ciklusa narodnih pesama u obradi Na Liparu, ciklusa Pesme iz Južne Srbije i Mijatovke, vojnih marševa Na Drinu i Paradni marš. Smatra se da je najpoznatiji srpski marš, Na Drinu, Binički posvetio pukovniku Stojanoviću, koji je poginuo u Bici na Ceru.

Komponovao je muziku za bajku Ljiljan i omorika, uvertiru za Vojnovićev Ekvinocio, muziku za pozorišne komade Put oko sveta, Nahod, Tašana i dr.

Februara 2008. godine u Beogradu je pronađena gramofonska ploča izdavača Concert Gramophone Record (okvirno, snimak je oko 1910.) sa snimkom vojne kapele kojom diriguje Stanislav Binički. Ploča se danas nalazi u fondu Narodne biblioteke Srbije.

Stanislav Binički je bio uvažena ličnost kada je, krajem tridesetih godina dvadesetog veka, pozvan da po prvi put čuje novopostavljena zvona na novoj, upravo završenoj crkvi Svetog Aleksandra Nevskog na Dorćolu u Beogradu. Prema zapisu u crkvenom letopisu Binički je, slušajući, u oduševljenju uzviknuo: “Eto konačno i Beograd dobi prava crkvena zvona”.

U njegovoj rodnoj Jasici kod Kruševca svake godine se održava muzička manifestacija Dani Stanislava Biničkog, u okviru koje su nastupili mnogi ugledni solisti i ansambli.

Web sajt posvećen ovom velikanu >>

Petar Miladinović, danas u evropskim, pa i svetskim bluz-krugovima nadaleko poznatiji kao (Pera Joe), velemajstor bluz usne harmonike, diplomirani profesor fizicke kulture, verovatno je napoznatiji muzičar Kruševca.

Nastupao je sa svetskim zvezdama kao što su Sugar Blue, Louisiana Red, John Hammond, koji su svi odreda hteli da ga vode u SAD, da pokažu kako „mali Srbin rastura crni bluz”.

Zvanicni je predstavnik usne harmonike „Hohner” za Evropu, i redovni član žirija mnogih međunarodnih bluz-festivala.

Njegovo izdanje “Session Man” možda i najbolje govori o Joe-u. Na CD-u su snimci Perinih nastupa s najvećim zvezdama svetskog i domaćeg bluza.

Kruševac mora biti ponosan što se može pohvaliti jednim ovakvim umetnikom!

Uvršten u najbolju petorku Kruševa ikada, ovaj igrač Napretka je jedan od najpoznatijih košarkaša sa ovih prostora ikada. Čuveno krio reprezentacije Jugoslavije, proslavio se nastupajući za beogradski Partizan.

Zanimljivo:
Grbović svojevremeno nije hteo da se brije dok Partizan ne zabeleži pobedu.
“I ne pamtim da smo mnogo derbija izgubili dok sam ja igrao, ali posle poraza me je bilo sramota da izađem. Osim tog nebirjanja, nisam imao nikakav ritual, za razliku od Divca i kompanije, koji su pazili na menjanje čarapa i crne mačke.”

Rodjen 1937 u Đakovici, preminuo1972. Između 1959- 1966 odigrao 50 utakmica za reprezentaciju. Debitovao oktobra 11, 1959 u meču protiv Mađarske (2:4) u Beogradu.

Igrao je na svetskom prvenstvu 1962 u Čileu kada je Jugoslavija osvojila četvrto mesto. Osvajač zlatne medalje na olimpijskim igrama 1960 u Rimu. Igrao je za reprezentaciju u timu koji je bio evropski vice-šampion (Jugoslavia – SSSR 1:2) u Parizu 1960. Zajedno sa Šoškicem i Jusufijem “Dure” je dugo igrao u zadnjoj liniji odbrane nacionalnog tima.

Igrao je u FK Napretku (Krusševac), ipak, popularnost i slavu postigao je igrajući u FK Crvena Zvezda u periodu 1955 – 1966. U FK Crvena Zvezda je odigrao 405 meceva i postigao 30 golova. U inostranstvu je igrao za: Borussia Monchengladbach (1966 – 1967), AS Saint-Etienne (1967 – 1971) i Sion (1971- 1972).